PLues X deConstruction of Bar's bLues

dotknąłem ustami i czołem wyzutego z wrażliwości piachu // I touched with my lips and forehead the sand stripped of sensitivity

drobinki układają się w korytarze bez wejść // particles arrange themselves into corridors without entrances

w loggie bez miejsca na cztery krzesła i śniadaniowy stolik // into loggias without space for four chairs and a breakfast table

nikt nie daje mi jeść, nikt też nie daje mi spać // no one gives me food, no one gives me sleep either

za każdym razem wydaje mi się, że to wszystko // every time it seems to me that it all

zależy wyłącznie ode mnie // depends solely on me

bo Innych nie ma, Inni są sobą, Tobą // because the Others are not there, the Others are themselves, they are you

czuję jedynie wyschniętą na wiór skórę dłoni // I can only feel the skin of my hands dried to a chip

słyszę tę szorstkość, takie szuranie z pauzami // I hear this roughness, such a murmuring with pauses

i kropkami przy ćwierćnutach // and dots at the quarter notes

To moje dłonie, mogę dotknąć siebie i tego // These are my hands, I can touch myself and that

czego prawdopodobnie nie ma wokół // which is probably not around

wracam w dźwięk, bo choć dowodzą, że jest strumieniem // I go back into the sound, because although they prove to be a stream of

materialnych, fizycznych cząstek // material, physical particles

elementarność szeptu, szmeru, ruchu, wstrząsu // The elementarity of a whisper, a murmur, a movement, a shock

nie istnieje poza rezonansem // does not exist beyond resonance

czasem mnie zabija, czasem leczy // sometimes it kills me, sometimes it heals me

słyszę żyję // I hear that I am alive

20 lat temu dowiedziałem się o tym, że ten potwór żyje że mną, obok mnie…

Od 10 lat żyję dla niego…

Chyba mnie już zniwelował…

For love supreme

ostatnio nie wiem, jakbym się starał dostaję w dupę z każdej strony

praca, znajomi, nie jest ważne, jak i czy się staram

trudno…

kurczę, myślałem, że jak ktoś ma prawie 50 lat i coś tam w życiu zrobił, to chociaż odrobinę szacunku poczuje od czasu do czasu

krety są wszędzie… całe życie tego się uczę i nic z tego

jestem naiwniakiem

Bądźcie zdrowi i dobrzy na święta i po nich

Bye, bye, blackbird

STUDIO się buduje.

UTWORY się piszą.

ZAIKS nie dał stypendium.

DOMEK PRACY TWÓRCZEJ wynajęty.

PATRONÓW I MECENASÓW jest garstka. I tak to miłe, że ktoś we mnie wierzy…

Słucham „Litanii” Tomasza Stańki.

HEJT był trudny do zniesienia.

LEKARZ doprowadził do braku koordynacji moich kończyn…ale to chwilowe.

Wychowuj ę

Samotnie dziecko

ono pomaga mi pi ć

ono nazywa mnie

ono nazywa mnie

Dlatego nie isteniej ę

Dlatego drobne wyciągam

i

czekam, czekam, czekam

Wychowuję sam dziecko

które uczy mnie życia

nie pozwala pić

i nie widzi, że ja widzę

w jasną noc jest najjaśniejszy dzień

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa…………………

depresji

nie widać, nie szuka miłości

jest brudna i zaniedbana (niehigieniczna)

pozbawia Przyjaciół, nie mija pojutrze

boli fizycznie

izoluje społecznie

przestrasza i lęka, przychodzi znienacka

zabiera myśli, kradnie odwagę

maltretuje obojętnością

zamęcza i się nie tłumaczy

odsuwa Rodzinę

wyrzuca z pracy, wyrzuca z okna, wpycha na tory

otępia prochami, zabiera Tożsamość

zamyka Świat Wartości

gubi na prostej drodze

Groaning…

nawet muśnięcia klawisza – cichutko

struna nie drgnie żadna – rezonansu brakuje

usta zaszyte szpagatem – bezsilne jęknięcia nie poruszają cząstek powietrza

fizyczne właściwości świata nie wyciągają pomocnej dłoni

a kwantowość została w książkach i w uszach audytorium

nie musieli przybijać mnie ludzie do skały

umieją powtarzać innowacyjnie

chodziłem

zawiść wyżerała wątrobę, lecz niedługo, tak szybko nie odrasta

w dół nie spojrzę, bo stoję na gruncie własnych kości

idę, wspinam się, boli, boli, boli

choć raz dosięgnąć niebólu

o tęczy przestałem marzyć…

Dziś chyba czeka mnie najtrudniejsza opowieść: jak zdekonstruować bluesową strukturę tekstów. Trudno tego uniknąć, gdy w głowie i w dźwiękach siedzi bluesowy box, o którym pisałem przy okazji dekonstrukcji strony dźwiękowej. Jedno wiem. Nie można stracić mantryczności bluesa, bo w włąśnie w tej matryczności grzęźnie zarówno odbiorca, jak i twórca bluesa.

Gdy spojrzymy na bluesowe brylanty, które wszyscy grają i śpiewają, np. Roberta Johnsona (zarejestrowany w 1936 r.) Me and My Devil Sweet Home Chicago (co ciekawe, Johnson śpiewa tam frazę: Back to the land of California, to my sweet home Chicago),

Three O’Clock Blues B.B. Kinga (tu dłuższy tekst):

Now here it is three o’ clock in the mornin’
And I can’t even close my eyes
Oohw it’s three o’ clock in the mornin’, baby
I can’t even close my eyes
Well, you know I can’t find my baby
I can’t be satisfiedWell, now looked around me
Well my baby can’t be found
I’ve looked around me, people
Well my baby can’t be found
Well if I can’t find my baby
People, I’m goin’ down under the golden ground (…);

czy Love in Vain śpiewany przez tysiące młodych i starych bluesmanów (nawet przez Rolling Stonsów; ale na marginesie można powiedzieć, że oprócz charyzmy M. Jaggera, to bez bluesowego boxa niewiele by im się udało; patrz riff Statisfaction):

Well I followed her, to the station
With a suitcase in my hand
Yeah, I followed her to the station
With a suitcase in my hand
Whoa, it’s hard to tell, it’s hard to tell
When all your love’s in vain
When the train, come in the station
I looked her in the eye
Well the train come in the station
And I looked her in the eye (…)

Cóż, widzimy powtarzalność fraz, nieskomplikowane wyznania miłosne i trudy z tym związane. Czyli ja Cię kocham ale Ty mnie nie albo mnie kochasz i idziesz ze mną, albo są przeszkody i jesteśmy daleko od siebie. Koniecznie: wróć, wróć. Albo: rzucam Cię. Albo: opuściłaś mnie, a ja nie mogę tego zrozumieć.

Trochę inaczej było na początku… Zaśpiew koryfeusza przy niewolniczej pracy na plantacjach, wycinkach drzew itp. powtarzali pozostali współpracujący. O trudach pracy, o miłosiernym Bogu, o tym, że jednak tworzymy rodziny i wspólnotę, choć jest ciężko. Nie ma w tym nic dziwnego, że powtarzalność ta przeniosła się później do granego bluesa, później do granej muzyki na spotkaniach i zabawach, przy wdzięcznym, wręcz wrodzonym, wyczuciu rytmu wszystkich klaszczących.

Niektórzy grajkowie stali się znani i podróżowali, grając dla innych wspólnot Czarnych, ale już nie-Niewolników, wolnych ludzi.

I też niektórym z nich udało się tworzyć metaforyczne opowieści w swych tekstach, niekiedy metaforyczne poetyckie teksty. Chyba jednym z najciekawszych tekstów bluesowych, a zarazem legendą jest utwór wspomnianego już Roberta Johnsona Me and My Devil (przytoczę w całości). Niby tekst zawiera cechy, które już opisywałem, ale to opowieść o legendarnym podpisanym cyrografie:

Early this morning
When you knocked upon my door
Early this morning, ooh
When you knocked upon my door
And I said „hello Satan
I believe it’s time to go”
Me and the Devil
Was walkin’ side-by-side
Me and the Devil, ooh
Was walking side-by-side
I’m going to beat my woman
Until I get satisfied
She said „you don’t see why
That I will dog her ’round”
Now baby you know you ain’t doin’ me right, now
She say „you don’t see why, hoo
That I would dog her ’round”
It must-a been that old evil spirit
So deep down in the ground
You may bury my body
Down by the highway side
Baby, I don’t care where you bury my body when I’m dead and gone
You may bury my body, hoo
Down by the highway side
So my old evil spirit
Can get a Greyhound bus and ride

I teraz jak a tego wyjść? W jaki sposób dekonstruować? Zadanie najtrudniejsze. Opowieści na opak, zmiany szyku, więcej miłości, mniej rozstań – to moja recepta.

na wszystkie pytania z chęcią odpowiem: flinter500@gmail.com

Ja = melduję brak przyjaciela.

Ja = meldują mnóstwo znajomych.

Ja = melduję wielu, którzy mnie nie darzą sympatią.

Ja = melduję, że wielu ludzi na świecie mnie nie widziało, nie poznało, nie rozmawiało ze mną.

Szerpowie zdobyli K2. Odwróć K2 powstanie lej na prawie 9 km.

Bez przyjaciela jesteś tam na samym dole.

Ja = piach, proch, zapomnienie, wiatr…

Ja = pamiętam, dopóki nie zapomnę

Ogień przynosi wizję przypomnienia