Dowiedziałem się właśnie, że moje posty na Instagramie i Facebooku są przesiąknięte niewiarą w osiągnięcie sukcesu, czyli zbiórki funduszy na płytę, której tematem jest dekonstrukcja boxa bluesowego. Mogę zatańczyć, zaśpiewać, rapować, zrobić sobie zdjęcie z Zenkiem, pląsać na Tik-Toku. Ale ja jestem. I jestem taki, jaki jestem. Scena jest moim żywiołem, sala wykładowa, radiowy mikrofon, gdyby ktoś mi go użyczył. Mam być kolorowy, tabloidowy. Mam emocjonalnie przerysowywać rzeczywistość. Nie jestem postacią z komiksu. Jeśli troje Patronów stało się z dnia na dzień moimi mecenasami, to znaczy, że są jeszcze wśród nas jednostki, które nie łapią się na głupotę, blichtr i kolorowe pazłotka.
Mogę być królową balu, ale co jej zostanie na drugi dzień: kac i fałszywe uwielbienie. A ja nie piję i jestem abnegatem. Jeśli ktoś nie wierzy w moją osobowość, to może spędzać czas na „Plotku”. Tam często w zajawkach „fani nie mogą wyjść z podziwu”. Mnie nie zależy na fanach, a na przyjaciołach, którzy pokręcą głową, gdy coś im nie przypadnie do gustu, a uśmiechną się wtedy, gdy dźwięki sprawią im radość. I nie będą musieli wydawać kokosów na bilety. Ważne, żebym mógł zapłacić za paliwo i napić się potem kawy, i porozmawiać o życiu, muzyce, kulturze w tych trudnych czasach, gdy disco polo jest skarbem narodowym. Wybudujmy im piękne studio z muzeum w Żelazowej Woli. Co tam Chopin, Chopin na nowo odkryty w aranżacjach Andrzeja Jagodzińskiego lub na nowo odkrywany w wirtuozerii Adama Palmy. Co tam Grażyna Bacewicz i inni. Po co nam dobra książka, skoro w każdym kiosku stoi nudny kryminał. Tam ktoś kogoś zabije, poćwiartuje i choć wiadomo od razu, o co w tym chodzi, to i tak jest lepsze od tekstów i kompozycji, przy których trzeba wysilić umysł, by zrozumieć. Katharsis nie przychodzi do nas w supranaturalistucznym serialu, w którym tnie się na oczach widzów czlowieka: o tu wątroba, tu serce, żołądek. Zlitujcie się nade mną.
Niedziela: ja. I taki sam jak zwykle – ja.
Dobranoc….
PLues X deConstruction of Bar's bLues 